Будаўніцтва

Ацэнка развіцця расійскага рынку будаўнічых палімераў

Ацэнка развіцця расійскага рынку будаўнічых палімераў

Расійскі рынак будаўнічых палімераў развіваецца, у асноўным, за кошт імпартнай сыравіны.

Раз ужо гаворка зайшла аб якасці і экалагічнасці палімераў, у тым ліку палімераў, якія ўжываюцца ў будаўніцтве, пара пагаварыць аб вытворцах наогул.

Калі казаць аб краінах, то тут праблем няма, самыя тэхналагічна развітыя з іх – гэта і ёсць асноўныя вытворцы палімераў, у тым ліку экалагічна бяспечных палімераў. Гэта ў першую чаргу ЗША і Германія, затым Фінляндыя, Японія, Швецыя, Італія і Галандыя. У апошні час іх імкліва даганяе Паўднёвая Карэя, якая вырабляе пластыкі па прывабна нізкай коштам, якасцю не саступае знакамітым еўрапейскім або амерыканскім аналагам. Колькасць фірмаў, якія вырабляюць драўняна-стружкавыя кампазіты, пераўзыходзіць чатыры дзясятка, сярод іх амаль палова знаходзіцца ў ЗША, так што высновы відавочныя.

У Расеі рынак будаўнічых палімераў развіваецца, у асноўным, за кошт заимствуемых тэхналогій, г. зн. на базе замежнага вытворчасці і замежных ж тэхналагічных ліній, куды загружаецца айчынную сыравіну. Можна сказаць, што да пачатку 90-х тэмпы росту нашай хімічнай прамысловасці няўхільна падалі разам з якасцю прадукцыі і адсутнасцю новых распрацовак. 90-е гады ва ўсім свеце характарызаваліся даволі бурным ростам галіны, у Расеі ж у гэты час пачалі з'яўляцца першыя сучасныя вытворчасці, у асноўным ПЭ і ПВХ-пластыкаў.

Мы па-ранейшаму імпартуем большую частку хімічнай прадукцыі. У ліку галоўных імпарцёраў за апошнія гады знаходзяцца Германія, Польшча і Турцыя, калі ж гаварыць аб імпарце труб з ПВХ, то там прыкметна вылучаецца Украіна і Кітай, чый удзельная вага расце год ад года. Крызіс 2008 года сур'ёзна адбіўся менавіта на хімічнай галіны, як высокатэхналагічнай, але ў апошні час большасць прадпрыемстваў у Германіі і ЗША сігналізуюць аб сваім выхадзе з крызісу.

У Расіі сітуацыя ідзе інакш. Тут химпром пацярпеў больш прыкметнымі іншых тэхналагічных галін. Калі металургія ў крызісным 2008 страціла 20% ад агульнага аб'ёму вытворчасці, то ў химпроме яна складала ад 25 да 30% і гэта – адзін з рэкордных для эканомікі паказчыкаў. У гэтых умовах вытворцы чакалі дапамогі ад дзяржаўных структур у змене сітуацыі з мытнымі пошлінамі і дапамогі ў зніжэнні закупачнага кошту сыравіны, аднак толькі частка прапаноў ўдалося рэалізаваць.

У выніку, на сённяшні дзень імпартную сыравіну аказваецца танней айчыннай, транспартныя выдаткі аказваюцца нікчэмнымі, а арыентацыя айчыннага вытворцы на ўнутраны рынак з яго высокімі коштамі прыводзяць да таго, што закупка такога сыравіны аказваецца значна больш выгадным. І тут маюць месца сутыкнення карпаратыўных інтарэсаў. Калі нафтахімікі на чале з кампаніяй «Сибур» імкнуцца павысіць імпартныя пошліны дзеля ўтрымання цэн на рынку, то вытворцы, якія ўлічваюць падзенне плацежаздольнасці насельніцтва, імкнуцца знізіць цэны за кошт выкарыстання больш таннага імпартнай сыравіны.